کولی

elisabat — Sun, 16 Nov 2008 02:54:18 GMT

مثل غوطه خوردن جنین تو رحم ماده

جنین که من بودم که دوباره رحم مادرم رو زندگی می کردم

جنین که آن بود که در وجود من می چرخید

اون حجم سنگین گس

نفس ها

نیمه تاریکی اتاق

elisabat — Wed, 12 Nov 2008 23:41:18 GMT

این منم، که دوباره رویا می بافم، که دوباره بافه های رویایم در دود سیگار همیشه ام کش می آید، دوباره جرات می کنم، دوباره دیوانگی همیشه ام در برم می کشد، باز به سراغت می آیم،

جان همیشه شیفته ی من....................................................................................................

Je suis Malade, parfaitement malade, completement malade

Je t'aime ma maladie de toujours, la maladie de toute ma vie

elisabat — Tue, 23 Sep 2008 22:50:18 GMT

تفاوت بنیادین عناصر ذکور هنری با عناصر ذکور غیر هنری:

عنصر ذکور هنری: امشب میای این جا با هم یه فیلم ببینیم؟!(می شه موزیک (گوش دادن یا نواختن، بسته به میزان هُنریتِ طرف!!) و یه بطر مُسکَر!! رو هم بهش اضافه کرد جهت محکم کاری!!)

عنصر ذکور غیر هنری: Voulez-vous coucher avec moi ce soir?! (=پایه ای امشب با من بخوابی؟!)

elisabat — Thu, 11 Sep 2008 19:52:18 GMT

این هم با تو در خون غلطیدن...

تو،

ناب..

من،

بکر..

خون، خمیره ی وجود وحشی تو،

عصاره ی هستی بکر من...

یک ماه پیش نوشتم اما به دلیل قطع اینترنت امروز پست شد!

elisabat — Thu, 11 Sep 2008 18:12:18 GMT

پاریس بدون تو رنگ دیگری ست، و چه خوش رنگی...

حالا برو، برو با همان دل دار افسانه ای َت.. تا تو بازآیی، من هم دوباره عاشق خواهم شد...

هه هه...

پی نوشت: جمله ی آخر از "سید علی"

پی نوشت: "هه هه" بر وزن نامجو در "گیس"

elisabat — Fri, 01 Aug 2008 01:05:18 GMT

حالا دیگر هر روز می بینمت..

می آیی، می روی،.. تو را چه می شود؟...

elisabat — Sat, 19 Jul 2008 02:22:26 GMT

هامون، پری، فروغ، ری را...های ری را..............

چرا رفتی؟!............................

elisabat — Mon, 09 Jun 2008 04:40:18 GMT

قابله می گوید تا پدرش نیاید بیرونش نمی آورم...

و من که درد می کشم، و من که از درد، شب ها که خواب نمی بینم ،به خود می پیچم، ویار که می کنم، بالا که می آورم، هذیان که می گویم...

کودکم آخرین نفس هایش را می کشد، اگر قابله نیاید می میرد، و قابله هنوز، پس از یک ماه و اندی که از به دنیا نیامدن پسرم می گذرد، می گوید تا پدرش نیاید بیرونش نمی آورم...

می گویند همان بامداد بیستم آوریل، که پسرت را نزاییدم، کودکی در وجودم نبود، دروغ می گویند، ندیده را دلیل بر نبوده می دانند...

تو که می دانی، تو که می دانی که او هست، که او زنده است، که او در وجود من نفس می کشد، تکان می خورد، مرا می بلعد، تو که پسرت را در وجودم گذاشته ای، نمی آیی تا دیگر قابله بهانه نیاورد...حتی در فاصله ی بین دو آشنایی.....

elisabat — Mon, 26 May 2008 18:17:18 GMT

بامداد بیستم آوریل، کودکم، پسرم، به دنیا نیامد، در وطن بودم، در هیچ یک از بیمارستان های شهرم بستری نشدم، پدرش بالای سر کودک به دنیا نیا مده اش نبود، هیچ موجودی در وجودم تکان نخورد، نه ماه گذشت و کودک من بی هیچ تاخیری، حتی در حد یک لحظه، به دنیا نیامد..

elisabat — Mon, 14 Apr 2008 12:28:18 GMT

.با تمام وجودم به ایرانی بودنم افتخار می کنم.