تو،

ناب..

من،

بکر..

خون، خمیره ی وجود وحشی تو،

عصاره ی هستی بکر من...

 پاریس بدون تو رنگ دیگری ست، و چه خوش رنگی...

حالا برو، برو با همان دل دار افسانه ای َت.. تا تو بازآیی، من هم دوباره عاشق خواهم شد...

هه هه...

پی نوشت: جمله ی آخر از "سید علی"

پی نوشت: "هه هه" بر وزن نامجو در "گیس"