قابله می گوید تا پدرش نیاید بیرونش نمی آورم...

و من که درد می کشم، و من که از درد، شب ها که خواب نمی بینم ،به خود می پیچم، ویار که می کنم، بالا که می آورم، هذیان که می گویم...

کودکم آخرین نفس هایش را می کشد، اگر قابله نیاید می میرد، و قابله هنوز، پس از یک ماه و اندی که از به دنیا نیامدن پسرم می گذرد، می گوید تا پدرش نیاید بیرونش نمی آورم...

می گویند همان بامداد بیستم آوریل، که پسرت را نزاییدم، کودکی در وجودم نبود، دروغ می گویند، ندیده را دلیل بر نبوده می دانند...

تو که می دانی، تو که می دانی که او هست، که او زنده است، که او در وجود من نفس می کشد، تکان می خورد، مرا می بلعد، تو که پسرت را در وجودم گذاشته ای، نمی آیی تا دیگر قابله بهانه نیاورد...حتی در فاصله ی بین دو آشنایی.....

 

بامداد بیستم آوریل، کودکم، پسرم، به دنیا نیامد، در وطن بودم، در هیچ یک از بیمارستان های شهرم بستری نشدم،  پدرش بالای سر کودک به دنیا نیا مده اش نبود،  هیچ موجودی در وجودم تکان نخورد، نه ماه گذشت و کودک من بی هیچ تاخیری، حتی در حد یک لحظه، به دنیا نیامد..